دوست دارم تمام ماجرايي كه تا به الان دو قسمتش رونوشتم تا آخرش بنويسم ... ولي نميتونم ... به خاطره همين خيلي مختصر بهتون ميگم ....

تقريبا يك هفته قبل از رفتن من به مكه ... متوجه تغييراتي از طرف دلم شدم ... يعني دلم ميگفت: داره تنگ ميشه ..... براي كي؟

بايد اعتراف كنم دوستش دارم ....  اين دفعه با سري هاي قبل فرق ميكرد ... هم احساسم هم تصميمم و هم موقعيتم ... ديگه از روي احساس تصميم نگرفتم ... از روي تجربه تصميم گرفتم ... و خدا رو شكرتا الان پشيمون نشدم ... يك هفته مونده بود به رفتنم كه بايد زودتر ميرفتم دبي ... ديدم خوده متيو هم بليط داره ... بهش گفتم:تو كه اينجا پروژه داري !! كجا ميخواي بري .... خيلي جدي گفت: ميخوام برم دبي .... گفتم : باشه ... هرجور راحتي ...

خلاصه يك هفته اي هم با هم دبي بوديم تا روزي كه من پرواز داشتم براي مكه .... شب قبل از رفتن من :

متيو:يك هديه برات خريدم ... دوست دارم از من قبولش كني ... خوب كه فكرات رو كردي جوابش رو به من بده ...

يك حلقه خيلي خوشگلي برام خريده بود ... منم قبول كردم ...

چند روزي كه مكه بودم ... وقت خوبي براي فكر كردن به آينده خودم بود ... چون اون مردي بود كه تمام اون چيزي رو كه من ميخواستم رو داشت ... احساس ميكردم در كنارش بودن يعني به تكامل رسيدن كامل ... خيلي چيزها رو به من ياد داده بود ... به من ياد داده بود ... چه طور فراموش كنم و چه طوربه ياد بيارم ... ياد داده بود چه طور از موقعيت هام استفاده كنم و چطور فكر كنم... هميشه با صداقت با من حرف زده ...  و من دوستش دارم ... دلم رو زدم به دريا و از خدا خواستم كمكم كنه ....

وقتي برگشتم و اونو در كناره مادر و پدرم ديدم ... خيلي خوشحال شدم ... و اون يك هفته اي كه با خانوادم دبي بودم  ... مادر و پدره متيو هم اومدن ... و رسما از من براي پسرشون خواستگاري كردن و منم بدون لحظه اي ترديد ... بله رو گفتم !!!!!!!

تعجب نكنين ... ما آدماها هميشه در حال تغيير هستيم ... زندگي هيچوقت بر طبق ميل خودمون پيش نميره ... من خيلي برنامه ها براي آينده خودم داشتم ... دوست داشتم دانشگاه افسري رو ادامه بدم و به اون چيزي كه ميخوام برسم ..... ولي متيو با اون حرف ها و دلايل قانع كننده ... منو منصرف كرد ...

20 ابان 1387 من و مرده زندگيم پيمان ازدواجمون رو جلوي بارگاه امام رضا (ع) با هم بستيم ...             

دوستت دارم همسره عزيزم ........                                                 

پ .ن 1 : فعلا اسمش محفوظ ميمونه ... همون اسم بين المللي رو داشته باشين ...

پ.ن2:ميدونم الان خيلي ها تعجب ميكنن ... ولي ايندفعه شرايط و احساساتم خيلي فرق ميكرد ...

پ.ن3:زينب جونم خيلي ممنون به خاطره نظري كه برام گذاشتي ... خيلي گلي ..

پ.ن4: دوستان گلم ... من تا حدودي نيمه ابري از نظره بينايي دچاره مشكل شدم ... آخه تمورم بدخيم هست .... پشت كاميوتر نشستن برام سخته ....

پ.ن 5: انشالله پست بعدي بيشتر از خودم ونامزدم براتون مينويسم ........

پ.ن۶ :بهاره کاش زودتر میگفتی میخوای بیای مشهد ... دوست دارم ببینمت ...

پ.ن۷ : خدانگهدارتون